ЖИҒА — бош кийим (салла, дўппи, тож) устига ўрнатиладиган безак, тақинчоқ. Тузилиши қирғоқлари ўзаро жипслаштирилган икки палла юпқа кумушдан иборат бўлиб, юқори қисмида товус, укки патлари ўрнатиш учун найчаси бўлган, сиртига босма нақшлар ишланиб, тилла суви югуртирилган, марварид, феруза ва б. тош ва рангдор шишалар қадаб безатилган. Жиға қадимий бўлиб, ёзма манбаларда у ҳақда маълумотлар, миниатюраларда тасвирлари сақланган. Қадимдан тўй ва тантаналарда, баъзан «кўз тегиш»дан сақланиш ниятида ҳам тикилган. Шоx, шаҳзода, бекзодалар таққан якка қадалувчи Жиға, асосан аёллар дўпписининг икки чаккасига қадаладиган қўшжиға (Хоразмда кўпроқ учрайди), болалар бош кийимига «ёмон кўздан асраш» ниятида қадаладиган қаторжиға каби турлари бор. Тошкентда, шунингдек, никоҳ тўйида куёвлар (қизнинг отаси совFa қилган Жиғани тақиб, уларга кўриниш берган), болаларнинг суннат тўйида уларнинг бош кийимларига Жиға тақилган.
Шунингдек, от, туя ва б. га тақиладиган Жиғалар ҳам бўлган, улар, одатда, ҳайвонлар нўхтасига қадалган.